YÜZÜN ÖNÜ, PERSONANIN ARDI

Jean-François de Troy - Le Temps dévoilant la Vérité

Dionysos’un şenliklerinden bu yana çıkılan sahneden seslendi insan bir diğerine. Bağın bozumundan çağın tadiline dek maskeler güzelleşirken, suretler saklı kaldı altında ve işte tam da oradan türedi gölgeler.

İnsanın kabul görmek için çevresine oynadığı oyuna, girdiği role değinen analitik psikolojinin babalarından Carl Gustav Jung, bireyin sosyal yüzünün değişen dünya ile estetik müdahalelerden geçişini ele aldı. Yeni yüzyılın maskeleri artık cerrahların ve kodlarla yaratılan yapay zekanın  hizmetkarlığı ile yüksek perdeden takılır iken ilkel biz hala derinlerde bir yerde sobelenmeye tetikte gizleniyordu.

Peki ne idi bu persona ve gölge?

Jung’un insanın ilkel güdüsü olarak nitelediği, karanlık tarafını gölge temsil ederken, topluma uyum sağlamak adına büründüğü haline persona deniliyordu. İnsanın her iki tarafa da fazla kayması tehlikeyi işaret ederken ortası dengeyi haliyle de sağlığı belirliyordu.

Süs isimli oyun kitabımda anlattığım üzere sanat, müzik, spor ve insanı iyiye sevk eden yetenek ve meşgaleler personayı süsleyip, gölgeyi kısaltmak adına yapılmış insan oyunları ve insanın evrimi adına her biri ayrı kilometre taşı

Hülasa oyunla büyüyen insan oyunla iyileştiriyor kendini, haliyle meşguliyet önemli. İçimizdeki ses de almış eline megafonu bağırıyor kalbe doğru ‘Saklanma kendi arkana, her daim yapılacak bir iyilik var hem kendine hem başkasına’ .

Demem o ki zayıf tarafımızla da barışıp onu ehlileştirmek, ipleri ele almak, onu görmezden gelip baskılayıp patlamaktan çok daha akıllıca. Kendini bilimle, sanatla güzelleştirmek, ruhun aynasını da parlatır vesselam

Öyle ki ’Gölge kişiliğin tanımına dahildir: Güçlü adamın bir zayıflığı olmalıdır, akıllının bir yerde aptallığı; aksi takdirde, gerçek olmayacak kadar iyi biridir; yapmacıklığa ve kandırmaya başvuruyor demektir.’ Der Jung ve mükemmel olmanın aslında orta yoldan geçtiğinin altını çizer.

Yoga, müzik, sinema, tiyatro katarsis yaşamanın ve içindeki gölgeyi yakalanmanın en keyifli yolu olsa gerek. İçinizdeki dünyanın güneşe dönmesi dileğiyle. Son sözü ise

Tiyatronun duayeni Shakespeare söyler:

“Bütün dünya bir sahnedir,

Ve bütün erkekler ve kadınlar sadece birer oyuncu;

girerler, çıkarlar.

Bir kişi birçok rolü birden oynar.

Bu oyun insanın yedi çağıdır.”